Medycyna naturalna i alternatywna

Współczesna medycyna ustaliła, że jedną z przyczyn wielu chorób jest niedobór lub czasami nadmiar pewnych mikroelementów w składnikach pokarmowych. Znamy obecnie kilkanaście mikroelementów niezbędnych dla prawidłowego funkcjonowania  organizmu ludzkiego. Ważną rolę w regulowaniu właściwej ilości pierwiastków śladowych w ustroju człowieka mogą odegrać zioła.

W uzupełnianiu niedoboru żelaza, bardzo istotnego dla procesów fizjologicznych pierwiastka, ludzie od dawna sięgali na przykład po liście pokrzywy, ziele piołunu czy korzenie szczawiu.

Cennym i łatwo dostępnym źródłem wielu mikroelementów mogą być wyciągi czy napary z roślin leczniczych. Dla optymalnego wykorzystania leków ziołowych, czy samych ziół niezbędne jest zgromadzenie i wykorzystanie wszelkich informacji dotyczących zdrowotnych właściwości mikroelementów kumulowanych przez określone gatunki roślin. Ważne jest także to, że występujące w ziołach mikroelementy są dobrze przyswajalne przez organizm człowieka.

Kasztanowiec, powszechnie występujące w Polsce drzewo w ogrodach i parkach, posiada wiele cennych właściwości leczniczych. Wyciągi z nasion i kwiatów kasztanowca wzmacniają i przywracają elastyczność ściankom naczyń włosowatych, mają też działanie przeciwskurczowe i przeciwobrzękowe. Z tych właśnie względów wyciąg z kasztanowca podaje się w przypadku obrzęków, zwichnięć, stłuczeń, krwiaków, a także w zakrzepach i zastojach żylnych. Wyciągi z kory mają z kolei zastosowanie w nieżycie żołądka i jelit.

Preparaty z kasztanowca wykorzystuje się również jako leki homeopatyczne, na przykład przy przewlekłym nieżycie jamy gardłowo-nosowej czy w przypadku ciągłych dolegliwości bólowych w okolicach krzyża, lędźwi i bioder, nasilających się przy chodzeniu i nachylaniu oraz obrzękach nóg.

Jak więc widać, możliwości lecznicze i profilaktyczne kasztanowca zwyczajnego są bardzo rozległe. Jest to dowód na to, że tak zwane rośliny lecznicze i zioła mają wszechstronne oddziaływanie zdrowotne, co oczywiście nie oznacza, że można je stosować bez potrzeby i umiaru.

Wszyscy wiemy, jak wygląda i do czego służy orzech włoski. Stosujemy go powszechnie w naszej kuchni, zarówno jako smaczny suszony owoc, jak i znakomity, wraz z bakaliami, dodatek do ciast, zwłaszcza piernika.

Nie wszyscy natomiast wiedzą, że orzech ma także właściwości lecznicze. Jako środka leczniczego używa się liści orzecha włoskiego, zawierających wartościowe substancje o szerokim zastosowaniu. Są to przede wszystkim garbniki działające ściągająco i obkurczająco na naczynia krwionośne, dając tym samym efekt przeciwkrwotoczny. Zażycie wyciągu z liści orzecha powoduje zmniejszenie krwawienia wewnętrznego w obrębie układu pokarmowego, neutralizację oraz usunięcie toksyn.

Stosuje się więc liście orzecha w nieżytach żołądka i jelit, w biegunce i krwawieniach wewnętrznych, przy wzdęciach. Można także stosować go zewnętrznie przy zwalczaniu zapalenia jamy ustnej, gardła, w chorobach skóry.

Można też wykorzystywać zieloną, niedojrzałą otoczkę owocu do sporządzenia nalewki użytecznej przy biegunkach i nieżytach.

Występujący powszechnie w całej Europie, w Polsce traktowany jako zwykły chwast, skrzyp polny jest rośliną zawierającą wiele cennych substancji i z tej racji może być nazwany rośliną o właściwościach leczniczych. Oprócz oprócz kwasów organicznych, soli mineralnych i innych ważnych związków, skrzyp zawiera pewne ilości krzemu w postaci rozpuszczalnej w wodzie krzemionki. Ma ona duże znaczenie w procesie przemiany materii, wpływa także na ogólny stan narządów wewnętrznych, kości, naczyń krwionośnych, skóry, włosów i paznokci.

Ziele skrzypu ma ponadto łagodne działanie moczopędne oraz właściwości przeciwkrwotoczne polegające na zwiększaniu krzepliwości krwi.

Z uwagi na te cechy, skrzyp jest stosowany jako środek moczopędny w lekkich schorzeniach dróg moczowych i w początkowym stadium kamicy moczowej. Zaleca się go także w sytuacjach niedoboru krzemu, także kobietom ciężarnym i karmiącym w celu utrzymania wysokiego poziomu krzemu we krwi.

Tak więc zwykły skrzyp polny może okazać się niezastąpionym źródłem niezbędnych dla organizmu substancji.

Perz właściwy, występujący w całej Europie i w Polsce jako uporczywy, trudny do zwalczenia chwast polny, jest bogatym źródłem wielu potrzebnych organizmowi składników. Zawiera między innymi kwasy organiczne, które mają korzystny wpływ na proces przemiany materii usuwając między innymi szkodliwe produkty końcowe. Kłącza perzu „czyszczą krew” mawiano kiedyś. Zawiera także wartościowe sole mineralne, to jest rozpuszczalną w wodzie krzemionkę, mającą korzystny wpływ na skórę, błony śluzowe, naczynia krwionośne.

Ze względu na te cenne właściwości, perz ma zastosowanie w nieżycie nerek i zapobiegawczo w kamicy nerkowej, w niewydolności wątroby i przy podwyższonym poziomie cholesterolu, w niektórych chorobach skóry i w rehabilitacji po przebytych zatruciach i zakażeniach. W medycynie ludowej perz uważany jest za skuteczny środek przeciw cukrzycy.

Warto czasami spojrzeć inaczej na roślinę, którą widujemy na co dzień i którą uważamy za bezużyteczną, a nawet szkodliwą. Może się bowiem okazać, że właśnie zlekceważyliśmy prawdziwą aptekę.